Feitos.

E volven eses momentos, onde ti es a pel dunha laranxa, un desfeito para os demais, onde non vales nada e sintes que o pouco que te querías morre. Onde te sintes máis inútil ca a luz para un morcego. El soamente quería nesas datas sentirse querido por unha vez. Xa bastaba dabondo de ser o cariñoso, atento e amábel que soía ser, el quería cariño da xente. En especial o que el quería era que esa rapariga da que el estaba namorado lle dixese que ela tamén sentía algo por el. Mais el sabe que eso endexamais ocorrerá. Ela marchará en dous anos e medio e xamais voltará. Ela xamais sentirá o que el sinte por ela. Ela xamais apreciará esa monda que se tira esmagada brutalmente para coller o de dentro. Ela, sen sabelo, marchará sen sabelo, vivirá sen sabelo. Pois ela xamais se podería enterar delo, e el xamais llo diría.