Sigo sen saber.

Non entendo como neste punto da historia me segue costando tanto saber onde estou. Atopar o meu lugar ou polo menos ter a fortuna de que el me atope a min primeiro. Quixera entender dunha vez por todas como fai a xente para mover o seu sentimento, a súa vitalidade e enfocala nunha soa dirección.
"Solo veo un mundo hecho pedazos y no hay pegamento". A xente ten que estar destrozada pero entre tanta amargura do primeiro mundo uns non resisten e déixanse levar pola desesperación. E alguén dirá que como aguanto coas miñas pantasmas e os meus diaños, pois porque: Non son unha lupa queimando coa axuda do sol herba seca, son a chama que comeza a arder e dá calor, por iso o meu espírito, por moi apagado que estea, nunca se extingue.

Reconstrucción.

Preciso refacer os pedazos de algo que non sei nin si existe, reconstruir á miña alma rota e a miña personalidade disolta nun amasijo de dúbidas e malestar que me atraparon este último cuatrimestre de 2017.
Preciso facer punto e aparte aproveitando o aninovo e o "novo ciclo" que se nos presenta por diante.
Preciso ser máis eu, máis mi-me-conmigo, menos altruista e máis egoísta. Non caerá esta breva de novo de vivir por e para os demais porque xa bastante tempo me quitou de felicidade, a cal preciso para vivir.
Como un desgarro da voz de Shawn James, I walk throught the valley of the shadows of dead. Pero como unha canción de Jon Bon Jovi dixo, I'm not gonna live forever.
Así que comezarei por sacar o garbo dos Freiría hoxe. Ata que a morte me pare.