Sigo sen saber.

Non entendo como neste punto da historia me segue costando tanto saber onde estou. Atopar o meu lugar ou polo menos ter a fortuna de que el me atope a min primeiro. Quixera entender dunha vez por todas como fai a xente para mover o seu sentimento, a súa vitalidade e enfocala nunha soa dirección.
"Solo veo un mundo hecho pedazos y no hay pegamento". A xente ten que estar destrozada pero entre tanta amargura do primeiro mundo uns non resisten e déixanse levar pola desesperación. E alguén dirá que como aguanto coas miñas pantasmas e os meus diaños, pois porque: Non son unha lupa queimando coa axuda do sol herba seca, son a chama que comeza a arder e dá calor, por iso o meu espírito, por moi apagado que estea, nunca se extingue.