Dolor póstumo.

Unha noite, un rapaz chamou á porta dunha casa pedindo unha limosna, a rapariga que lle abriu deulla. Pero meteulle na cunca un rato co que pelexou. Ao final o rapaz ía coller a limosna, e xusto cando a ía coller e a rozaba a rapaza retirouna e fechou a porta.
Pois ben, ese conto é a historia dunha amada, que levou consigo non só a limosna, senón tamén gran parte do meu ser, e teño que darlle as grazas á unha persoa que gardou unha copia de min pra poder seguir sendo algo semellante a min. Pero recuperar o meu ser non me fai vivir ledo nen moito menos, esa limosna xa non existe, a rapariga gastouna no mercado e eu sigo a morrer de fame. Non é complexa a miña metáfora mais si que o é a historia que hai nela, cada gravado que fai da historia unha novela de ficción e realidade. Cun punto romántico e unha fin amarga. Ela levou a miña limosna, e levoume a min, porque sorrir non podo de verdade, mais ca un anaquiño ao día, ao desconectar nas clases onde me ensinan a darlle limosnas aos rapaces de 0-6 anos. O peor é que limosno á mesma persoa, pero espero non limosnala máis.

Amor.

Como podo expresar esa sensación que se sinte ao ver á persoa á que amas ao teu carón, tirada na herba preto túa sorrindo e coidándote?. Como non coidar á persoa que é a única á que mimarías e lle darías os caprichos que quixer? Sinceramente, eu agora, a día 10 de setembro do ano 2014 podo dicir que levo amando tempo de abondo a unha sóa persoa como pra dicir que sei o que é o amor. Que te desvives por que esa persoa reciba os bos días, para que tamén teña as boas noites que merece, para que sorría como unha parva ao ver as túas paranoias de borracho ao encender o móbil á mañá seguinte de que eu saia da festa. Quen é capaz de pedirme que a chame as cinco só pra saber que volvín ben á casa e fai o mesmo cando ela sae, quen pode bicarte cuns beizos que fai que o sol se derreta por a calor do amor que lle chega da Terra. Por un deus de calquer relixión que ve coma nós somos capaces de compensar toda mala acción doutro ser humano. Como ela sinte cada defecto sexa físico ou sentimental coma se fose unha virtude. Como non hei de amar a esa persoa? Sería inhumano pola miña parte non sentir o que sinto por ela. Porque sinceramente ela quéreme por como son e non me quere cambiar, ela ámame a min e non a unha vaina, e eu ámoa a ela e non a vaina que a xente quixo ver nela. Ámoa e xa sei o que é o amor, soa a cursilada, pero necesitaba soltala. S.