FIN

Moitas veces fálase da morte como fin do traxecto ao que denominan vida. Pois a fin foi dada nestes días non pola morte senón que por unha rapariga. Cando a alguén lle deixas de importar e pasa de ti sínteste a pior merda do universo. E se esa persoa che dixo que te amaba tempo atrás sínteste enganado, frustrado e cabreado. E se chorar non é a solución axuda a ve-lo todo máis claro. Pois cando un chora está a derramar o zume dunha laranxa que fai do seu xugo a calma. E como toda tempestade vai seguida dunha calma ti reláxaste e ve-lo. Ves que dúas gotas de auga se poden rozar e mesmo xuntarse, pero que caerán ao chan coma o plomo e quedarán descompostas. A vida máis ca un río é coma a chuvia, caemos ata morrere. E se a xente trata de baixar contigo ben, e senón xa se xuntarán todos abaixo deformados. Pode que comezara isto cos ollos húmidos, pero como cada un ten a súa forma de se desafogare a miña é a escritura. Gústame escribir neste blog porque sei que vai quedar pra min meus sentimentos posto que ninguén me lee. E en vez de sentirme eu marxinado síntome coma un neno nun paraíso de xoguetes pra min so. Quixera que algún día non só escriba pra me relaxar, senón escribir para vos entreter, lectores invisíbeis.

Andaluza de Cartagena

Allí me encontraba yo, mirando por la pantalla del ordenador, pensando «es guapa», comencé a conversar con ella y aparte era simpática y muy mona. Lástima que me tuviera que ir. Durante la tarde seguimos chateando por fb cuando le pedí el whatsapp. Me sentía nervioso sin motivos. Notaba algo tempranero que se correspondía con cariño, sin embargo no era cariño. Hablamos y hablamos y una tarde de julio donde llovía mucho se lo comenté y ella me recordó la canción de "No importa que llueva", desde entonces es "nuestra" canción y la letra se hizo de oro. Como aún suena por ahí recuerdo a Silvia casi a diario. El cariño que le tengo es un cariño especial entre amiga y compañera de vida y sé que va a durar hasta que muera en mi memoria, pues una persona así es especial.