Viaxaba a estrela por tódalas mentes,
deixando xestos de soidá.
Percorreu mundos non afeitos,
a visitas de estraños como Breogán.
Cando se viu envolta nesta rúa
acompañada só polo seu disfraz,
deixou que o aire ia axudara a se levantar.
Que me queres vento do ceo,
da terra, do aire e do mar?
Non fun eu quen de se ver no esquecemento
de te deixar marchar.
O bardo axudouna a se levantar,
e cando se dispuxo a marchar
un consello lle voltou a dar.
Non me esquezas estrela do mar,
pois no firmamento seguirás a estar.
