Como un fío.

Escribo como se cada recordo dun fío se tratase. Como se escribindo das miñas dores e dos meus amores estes recordos se esvaecesen un pouco, como quen quita un fío solto dun xersei ou como quen lle quita un óso a unha aceituna. A diferenza radica en min, meus fíos quedan comigo, non desaparecen co tempo pois eu non os deixo marchar, gárdoios nunha caixiña de poliespán. Unha caixiña por se algún día falta me fan, para recuperar cada momento co sentimento máis puro vivido entón. E nese preciso momento é cando sinto cada bágoa, cada risa, e cada bico como se agora mesmo tivese diante o momento pasado. Espero que os últimos fíos que gardei poidan volver a ser de novo unha parte do xersei, porque loitei ata o último momento por non cortalos, porque loitarei ata o último momento por recoselos.