Canta o merlo.

Canta o merlo, fermoso cantar. Canta o merlo ao sentir a soidade, sabendo que ela é inevitable feito. Canta de xeito tal que se me entumece o corazón e me chora a alma.
Días duros aqueles nos que o merlo canta, máis duros aínda cando o silencio é o único que queres ouvir. Cando o canto do merlo non é o foco e o pasa a ser a tua alma rota e destrozada. É nese intre cando o merlo é máis preciso ca nunca.
E cando o merlo desaparece non hai norte que seguir, nin alegría no corazón. É nese momento cando sabes que, destrozado unha vez máis, desta xa non te recomporás.
Merlo do meu corazón, volve pronto, voa preto.