Cando a rabia te reconcome. Cando o silencio chirría nos teus oídos. Cando a escuridade te agarrota. Cando o espello che fraxela. Cando a soidade te abandoa. Ese último raio de sol que deixas de ver, entumece todo o teu corpo cunha consigna "dor, escuridade, medo, odio e rabia". Só nese intre choras. Choras coma se o raio seguira nesa noite fría, na cal retores os nocellos dos golpes que esmagaches no teu propio nome. Virus que se alimenta de ti, e que provoca que ti o fagas de ti mesmo. Cando xa non quedan máis cas cinzas, esperas que o raio volva. Pero toda a escuridade do azabache negro, volve provocar que este círculo virtuoso da dor que impida ver saír o sol. Porque non só hai un raio, hai unha puta estrela brilando á carón da túa sombra, que mentras vexas esa escuridade, será o que de ti queda.
Ningún comentario:
Publicar un comentario