domingo, 22 de marzo de 2015

E chorar, da emoción de vernos...

Unha pequena cómplice de travesuras de metro oitenta, coas pernas máis looooooongas que vin na miña vida. Co sorriso máis sinceiro e risueño que se poida atopar. Cunha melena enorme, que se distingue á lonxanía. Cuns ollos, que clavan a súa pupila azul e amarela na miña. Cun cheiro que atrae ás bolboretas. Cun mozo, que mozo ten...desvívese por ela, como é lóxico. E tamén recordar o como me bica e fai de min unha persoa única, diferente ao resto, pois son eu o que lle gusta. Unha persoa que quero tanto...que vela faime chorar da emoción. Quérote bicheja.

Ningún comentario:

Publicar un comentario