Tesoiras nucleares.

As trabas que o mundo lle puña ao seu espírito, non podía voar por mor desas cadeas que o levaban ao fracaso. Unhas ás rotas atopábanse na cociña. No baño miña alma e fora do baño, agardando, o mundo coas suas tesoiras que lle podaron as ás. Nunca poderá voar nun mundo onde os países, cartos e armas conten máis ca as persoas ca os seus sentimentos. Viu morrer súas ás xunto coas de millóns de persoas. Viu morrer nelas súa liberdade e súa dignidade. E o máis importante, viu morrer a súa ledicia. E cando saia por esa porta as tesoiras rematarán co pouco que queda dela. A humanidade, será podada polas tesoiras que ela mesma creou anos atrás para poder vivir cun abrigo de lá.